ຄວາມພ້ອມທາງຮ່າງກາຍຂອງທ່ານເໝາະສຳລັບການຍ່າງຖ້ຳບໍ່?

ສິ່ງທີ່ເກນຄວາມພ້ອມທາງຮ່າງກາຍທົດສອບແທ້ໆ

ຖ້າທ່ານໄດ້ເລີ່ມອ່ານກ່ຽວກັບລະບົບຖ້ຳອ້ອມຮອບຟອງຍາ, ທ່ານຈະໄດ້ເຫັນຕົວເລກເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ. ຜູ້ຈັດທົວມັກຈະຂໍໃຫ້ທ່ານສາມາດແລ່ນ 5 ກິໂລແມັດພາຍໃນປະມານ 50 ນາທີ, ຫຼື ຂຶ້ນຂັ້ນໄດຫຼາຍຊັ້ນໂດຍບໍ່ວິນຫົວ ຫຼື ບໍ່ຫອບເມື່ອຍຈົນເກີນໄປ. ບາງບ່ອນຂໍທັງສອງຢ່າງ, ບາງບ່ອນໃຫ້ເຊັນໃບຢັ້ງຢືນ, ສ່ວນໃຫຍ່ກຳນົດຊ່ວງອາຍຸ, ແລະ ເກືອບທັງໝົດຈະລົງທ້າຍດ້ວຍຂໍ້ຄວາມແນະນຳໃຫ້ປຶກສາທ່ານໝໍດ້ານການເດີນທາງເພື່ອຂໍຄຳແນະນຳສະເພາະບຸກຄົນ.

ປະໂຫຍກສຸດທ້າຍນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ມີໜ້ານີ້ຂຶ້ນມາ. ຄຳແນະນຳນັ້ນຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ສຳລັບຄົນສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວມັນບໍ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ຫຍັງ, ເພາະເກືອບບໍ່ມີໃຜຂຽນໄວ້ເລີຍວ່າທ່ານໝໍຈະເວົ້າຫຍັງແທ້ໆ. ສະນັ້ນ ນີ້ຄືຄຳຕອບ.

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສິ່ງທີ່ເກນມາດຕະຖານເຫຼົ່ານັ້ນວັດແທກ, ເພາະມັນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄົນທົ່ວໄປຄິດ. ການແລ່ນ 5 ກິໂລແມັດໃນ 50 ນາທີ ບໍ່ແມ່ນການທົດສອບການແລ່ນ. ມັນໄວກວ່າການຍ່າງໄວພຽງເລັກນ້ອຍເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງທີ່ມັນສະແດງອອກຄື ທ່ານສາມາດອອກແຮງປານກາງໄດ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເກືອບໜຶ່ງຊົ່ວໂມງໂດຍບໍ່ຢຸດພັກ, ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງຄື, ທ່ານມີລະບົບຫາຍໃຈ ແລະ ຫົວໃຈ (aerobic capacity) ທີ່ພຽງພໍ ແລະ ມີຄວາມອົດທົນຕໍ່ການອອກແຮງຕໍ່ເນື່ອງເມື່ອຄວາມຕື່ນເຕັ້ນເລີ່ມໝົດໄປ. ການຂຶ້ນຂັ້ນໄດຫຼາຍຊັ້ນໂດຍບໍ່ວິນຫົວ ແມ່ນການກວດກັ່ນຕອງທີ່ກົງໄປກົງມາແຕ່ມີປະໂຫຍດຄ້າຍຄືກັນ: ມັນຖາມວ່າຫົວໃຈ ແລະ ປອດຂອງທ່ານມີພະລັງສຳຮອງເໜືອກວ່າກິດຈະວັດປະຈຳວັນທຳມະດາຫຼືບໍ່, ແລະ ທ່ານມີອາການຜິດປົກກະຕິຫຼືບໍ່ເມື່ອອອກແຮງເກີນກວ່ານັ້ນ.

ທັງສອງຢ່າງບໍ່ແມ່ນການທົດສອບຄວາມເປັນນັກກິລາ. ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ລາງວັນແກ່ຄົນທີ່ໄວ, ມີກ້າມໃຫຍ່ ຫຼື ອາຍຸນ້ອຍ. ພວກມັນແມ່ນຕົວແທນທີ່ລຽບງ່າຍ ແລະ ສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບຄຳຖາມດຽວ: ຄົນຜູ້ນີ້ສາມາດເຄື່ອນໄຫວຕໍ່ເນື່ອງຫຼາຍຊົ່ວໂມງໄດ້ບໍ່ ໂດຍທີ່ລະບົບຫົວໃຈ ແລະ ຫຼອດເລືອດບໍ່ໝົດແຮງສຳຮອງໄປກ່ອນ?

ສິ່ງນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນຍ້ອນລັກສະນະຕົວຈິງຂອງການສຳຫຼວດຖ້ຳຫຼາຍມື້. ຖ້ຳແມ່ນເປົ້າໝາຍທີ່ທ່ານຈະໄປ, ແຕ່ການອອກແຮງທາງກາຍະພາບສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກມັນ: ການຍ່າງປ່າເຂົ້າຫາຖ້ຳທີ່ຍາວນານ, ເຊິ່ງມັກຈະໃຊ້ເວລາຫຼາຍຊົ່ວໂມງກ່ອນຈະຮອດປາກຖ້ຳ; ການຍ່າງຂ້າມແມ່ນ້ຳທີ່ມີກະແສນ້ຳດຶງດູດ ແລະ ໂງ່ນຫີນໃຕ້ນ້ຳທີ່ບໍ່ສະໝໍ່າສະເໝີ; ການປີນປ່າຍຜ່ານກອງຫີນໃຫຍ່ໃນຄວາມມືດເກືອບສະໜິດ, ບ່ອນທີ່ທຸກບາດກ້າວຄືການຕັດສິນໃຈ ແລະ ບໍ່ມີຫີນກ້ອນໃດສູງເທົ່າກັນ; ຂັ້ນໄດ, ເຊືອກຄົງທີ່ ແລະ ຊ່ວງທີ່ຕ້ອງໃສ່ສາຍຮັດນິລະໄພ. ທັງໝົດນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຄວາມຊຸ່ມຊື່ນສູງຈົນເສື້ອຜ້າບໍ່ເຄີຍແຫ້ງ, ແບກກະເປົາເປ້, ຕິດຕໍ່ກັນຫຼາຍມື້, ແລະ ນອນໃນບ່ອນພັກແຮມທີ່ມີແມ່ນ້ຳ ແລະ ຄົນອື່ນໆຢູ່ອ້ອມຂ້າງ.

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຕ້ອງການຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນການອອກແຮງໜັກພຽງຄັ້ງດຽວ. ແຕ່ແມ່ນ ການເຮັດຊ້ຳໆ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ຍາວນານພາຍໃຕ້ຄວາມຮ້ອນ ແລະ ນ້ຳໜັກແບກ. ມື້ທີ່ໜັກໜ່ວງພຽງມື້ດຽວ ຄົນເກືອບທຸກຄົນສາມາດຜ່ານໄປໄດ້ດ້ວຍຮໍໂມນ adrenaline. ແຕ່ເຊົ້າຂອງມື້ທີສາມ, ເມື່ອກ້າມຊີ້ນໜ້າຂາຂອງທ່ານເຈັບລະບົມຈາກການຍ່າງລົງຄ້ອຍມາສອງມື້, ທ່ານນອນຫຼັບບໍ່ເຕັມອີ່ມ ແລະ ອາກາດກໍອົບເອົ້າຕັ້ງແຕ່ກ່ອນອາຫານເຊົ້າ, ນັ້ນແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ຈະຕັດສິນວ່າການເດີນທາງຈະເປັນແນວໃດ. ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ເກນມາດຕະຖານກຳລັງກວດກັ່ນຕອງຢ່າງງຽບໆ, ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ການກຽມພ້ອມຂອງທ່ານຄວນມຸ່ງເນັ້ນໃສ່.

ຄວາມສະບາຍໃຈທີ່ຈິງໃຈ, ບອກກັນກົງໆແຕ່ຫົວທີ

ກ່ອນຈະເຂົ້າສູ່ລາຍລະອຽດທາງການແພດ: ຜູ້ໃຫຍ່ສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ມີສຸຂະພາບແຂງແຮງສົມຄວນ ແລະ ໄດ້ຝຶກຊ້ອມຢ່າງຖືກຕ້ອງ 8 ຫາ 12 ອາທິດ ແມ່ນສາມາດຜ່ານການຍ່າງຖ້ຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຢ່າງສະບາຍ, ແລະ ມີຄວາມສຸກກັບມັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ໜ້ານີ້ບໍ່ໄດ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອຫ້າມບໍ່ໃຫ້ໃຜໄປ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ກ່ຽວກັບຮູບຮ່າງ, ໜ້າຕາ ຫຼື ວິທີທີ່ທ່ານປຽບທຽບຕົນເອງກັບຄົນໃນຮູບຖ່າຍ. ຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍຄິດວ່າຕົນເອງເປັນນັກກິລາກໍສາມາດຈົບການເດີນທາງຖ້ຳຫຼາຍມື້ໄດ້ຢ່າງສະດວກສະບາຍ, ແລະ ຫຼາຍຄົນທີ່ເບິ່ງຄືວ່າແຂງແຮງດີກໍພົບວ່າມື້ທີສາມຍາກກວ່າທີ່ເຂົາເຈົ້າຄາດຄິດ.

ຈຸດປະສົງຂອງເນື້ອຫາສ່ວນທີ່ເຫຼືອໃນໜ້ານີ້ແມ່ນສະເພາະເຈາະຈົງຫຼາຍ. ມີຄົນສ່ວນນ້ອຍທີ່ການປຶກສາກັບທ່ານໝໍກ່ອນການຈອງຈະຊ່ວຍປ່ຽນຜົນໄດ້ແທ້ໆ, ເພາະພາວະສຸຂະພາບຕ້ອງໄດ້ຮັບການປັບໃຫ້ດີທີ່ສຸດກ່ອນ, ເພາະການປັບຢາ, ເວລາ ຫຼື ອຸປະກອນເລັກນ້ອຍສາມາດສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງໄດ້, ຫຼື ບາງຄັ້ງຍ້ອນຄຳຕອບທີ່ຈິງໃຈຄືການເດີນທາງນີ້ອາດຍັງບໍ່ເໝາະສົມໃນປີນີ້. ສຳລັບຄົນອື່ນໆທັງໝົດ, ສ່ວນທີ່ມີປະໂຫຍດທີ່ສຸດຄືພາກສ່ວນການຝຶກຊ້ອມ.

ພາວະສຸຂະພາບທີ່ຄວນປຶກສາທ່ານໝໍກ່ອນການຈອງຢ່າງແທ້ຈິງ

ບໍ່ມີຂໍ້ໃດຕໍ່ໄປນີ້ທີ່ເປັນການປະຕິເສດໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຈະກວດກາໃຫ້ລະອຽດ, ປັບປຸງຖ້າຈຳເປັນ, ແລ້ວຈຶ່ງອອກເດີນທາງ.

ຄວາມດັນເລືອດສູງ

ຄວາມດັນເລືອດສູງທີ່ຄວບຄຸມໄດ້ດີດ້ວຍຢາທີ່ຄົງທີ່ ບໍ່ຄ່ອຍເປັນອຸປະສັກຕໍ່ການຍ່າງປ່າ. ແຕ່ຄວາມດັນເລືອດສູງທີ່ຄວບຄຸມບໍ່ໄດ້ ຫຼື ຄວບຄຸມໄດ້ບໍ່ດີແມ່ນເລື່ອງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອລວມກັບການອອກແຮງຕໍ່ເນື່ອງ, ຄວາມຮ້ອນ, ການຂາດນ້ຳ ແລະ ການຢູ່ຫຼາຍມື້ໂດຍບໍ່ມີການເຂົ້າເຖິງການແພດ. ຖ້າຄວາມດັນຂອງທ່ານສູງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວ, ຖ້າທ່ານຢຸດກິນຢາ, ຫຼື ຖ້າທ່ານບໍ່ຮູ້ຄ່າຄວາມດັນຂອງຕົນເອງແທ້ໆ, ຄວນໄປກວດວັດແທກ ແລະ ຮັບການປະເມີນກ່ອນຈອງ. ຢາຂັບຍ່ຽວ ແລະ ຄວາມຮ້ອນກໍມີປະຕິກິລິຍາຕໍ່ກັນທີ່ຄວນປຶກສາ, ເນື່ອງຈາກການສູນເສຍນ້ຳໃນການຍ່າງປ່າທີ່ຮ້ອນຊຸ່ມແມ່ນມີຫຼາຍ.

ພະຍາດຫອບຫືດ

ພະຍາດຫອບຫືດທີ່ຄວບຄຸມໄດ້ດີມັກຈະເຂົ້າກັນໄດ້ກັບການຍ່າງຖ້ຳ, ແລະ ສິ່ງທີ່ສຳຄັນແມ່ນເລື່ອງໃນທາງປະຕິບັດ. ໃຫ້ນຳຢາພົ່ນຂະຫຍາຍຫຼອດລົມສຸກເສີນໄປຫຼາຍກວ່າທີ່ທ່ານຄິດວ່າຕ້ອງໃຊ້, ແລະ ເກັບໄວ້ກັບຕົວຂອງທ່ານສະເໝີ ແທນທີ່ຈະໃສ່ໃນກະເປົາທີ່ຄົນອື່ນຖື ຫຼື ປະໄວ້ຢູ່ບ່ອນພັກ. ໃຊ້ຢາຄວບຄຸມປ້ອງກັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕາມທີ່ແພດສັ່ງ ແທນທີ່ຈະຢຸດຢາຍ້ອນຮູ້ສຶກສະບາຍດີໃນຊ່ວງວັນພັກ. ອາກາດໃນຖ້ຳທີ່ເຢັນ ແລະ ຊຸ່ມ, ການອອກແຮງຕໍ່ເນື່ອງ, ຂີ້ຝຸ່ນ ແລະ ຂີ້ເຈຍ ລ້ວນແຕ່ເປັນສິ່ງກະຕຸ້ນທີ່ເປັນໄປໄດ້, ແລະ ພວກມັນອາດເກີດຂຶ້ນພ້ອມໆກັນ.

ຫອບຫືດທີ່ບໍ່ຄົງທີ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ: ການຕ້ອງໃຊ້ຢາພົ່ນສຸກເສີນເລື້ອຍໆ, ມີອາການຕອນກາງຄືນ, ຫາກໍ່ກຳເລີບເມື່ອບໍ່ດົນ, ໄດ້ຮັບຢາສະເຕີຣອຍດ໌ແບບກິນໃນສອງສາມເດືອນຜ່ານມາ, ຫຼື ເຄີຍໄປໂຮງໝໍຍ້ອນຫອບຫືດໃນຮອບປີຜ່ານມາ ລ້ວນແຕ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບການກວດປະເມີນກ່ອນຈອງ, ບໍ່ແມ່ນລໍຖ້າຈົນຮອດໜຶ່ງອາທິດກ່ອນອອກເດີນທາງ.

ພະຍາດຫົວໃຈ, ຫຼື ເຈັບໜ້າເອິກເວລາອອກແຮງ

ປະຫວັດໃດໆກ່ຽວກັບພະຍາດຫຼອດເລືອດຫົວໃຈຕີບ, ຫົວໃຈວາຍ, ການໃສ່ຂົດລວດ, ການຜ່າຕັດບາຍພາດ, ຫົວໃຈຊຸດໂຊມ ຫຼື ຫົວໃຈເຕັ້ນຜິດຈັງຫວະທີ່ສຳຄັນ ຄວນໄດ້ຮັບການປຶກສາກັບທ່ານໝໍກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈເຂົ້າຮ່ວມການເດີນທາງຫຼາຍມື້ໃນສະຖານທີ່ທີ່ການເຄື່ອນຍ້າຍຄົນເຈັບຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍຊົ່ວໂມງ. ສິ່ງດຽວກັນນີ້ຍິ່ງມີຄວາມຮີບດ່ວນຫຼາຍຂຶ້ນສຳລັບຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມີອາການແໜ້ນໜ້າເອິກ, ຫາຍໃຈຍາກຜິດປົກກະຕິ ຫຼື ໃຈສັ່ນເວລາອອກແຮງຢູ່ບ້ານ ແລະ ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບການກວດກາເລີຍ. ອາການນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງພົບທ່ານໝໍໂດຍບໍ່ກ່ຽວກັບວ່າທ່ານຈະໄປຍ່າງປ່າຫຼືບໍ່; ການຍ່າງປ່າພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ບໍ່ສະຫຼາດທີ່ຈະເລື່ອນເວລາອອກໄປເລື້ອຍໆ.

ຫົວເຂົ່າ, ຂໍ້ຕີນ, ສະໂພກ ແລະ ຫຼັງ

ບັນຫາທາງລະບົບກ້າມຊີ້ນ ແລະ ກະດູກແມ່ນເຫດຜົນທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນເຮົາປະສົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ແລະ ການຍ່າງທາງພຽງແທບຈະບໍ່ເຄີຍເປັນສາເຫດ. ແຮງກົດດັນແມ່ນມາຈາກການຍ່າງລົງຄ້ອຍ, ຈາກກອງຫີນໃຫຍ່ທີ່ຕີນຕ້ອງຢຽບລົງໃນມຸມທີ່ຄາດເດົາບໍ່ໄດ້, ຈາກຂັ້ນໄດ, ແລະ ຈາກການແບກກະເປົາເປ້ເທິງພື້ນທີ່ບໍ່ສະໝໍ່າສະເໝີເປັນເວລາຫຼາຍຊົ່ວໂມງ. ການຍ່າງລົງຄ້ອຍຈະສ້າງແຮງກົດໃສ່ຫົວເຂົ່າ ແລະ ກ້າມຊີ້ນໜ້າຂາຫຼາຍກວ່າທາງພຽງຫຼາຍເທົ່າ, ເປັນພັນໆຄັ້ງຕໍ່ມື້.

ຖ້າທ່ານມີຂໍ້ເຂົ່າເສື່ອມ, ເຄີຍມີການບາດເຈັບເສັ້ນເອັນ ຫຼື ໝອນຮອງກະດູກມາກ່ອນ, ຂໍ້ຕີນພິກຊ້ຳເຮື້ອ, ເຈັບສະໂພກ, ຫຼື ຫຼັງທີ່ກຳເລີບເມື່ອແບກນ້ຳໜັກດົນໆ, ຄວນຮັບການກວດປະເມີນແຕ່ຫົວທີ, ດີທີ່ສຸດແມ່ນ 2 ຫາ 3 ເດືອນລ່ວງໜ້າ, ໃນຂະນະທີ່ການຝຶກສ້າງຄວາມແຂງແຮງຍັງສາມາດສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງໄດ້. ການຝຶກກ້າມຊີ້ນໜ້າຂາ, ສະໂພກ ແລະ ກ້າມຊີ້ນແຄ່ງຂາຢ່າງກົງຈຸດ, ການຝຶກຍ່າງລົງຄ້ອຍໂດຍສະເພາະ, ເກີບທີ່ພໍດີ ແລະ ໄມ້ເທົ້າຊ່ວຍຍ່າງ ຈະຊ່ວຍປ່ຽນແປງຜົນໄດ້ສຳລັບຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ. ຂໍ້ຕໍ່ທີ່ບວມ, ຂັດ ຫຼື ພັບຊຸດ ຄວນໄດ້ຮັບການກວດກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຈອງ.

ພະຍາດເບົາຫວານ, ໂດຍສະເພາະຜູ້ທີ່ໃຊ້ອິນຊູລິນ

ພະຍາດເບົາຫວານສາມາດຈັດການໄດ້ໃນການຍ່າງປ່າ, ແຕ່ມັນຕ້ອງການການວາງແຜນຫຼາຍກວ່າການແກ້ໄຂສະເພາະໜ້າ. ການອອກແຮງໜັກຜິດປົກກະຕິເປັນເວລາດົນຈະເພີ່ມຄວາມສ່ຽງຂອງພາວະນ້ຳຕານໃນເລືອດຕໍ່າ (hypoglycaemia), ບາງຄັ້ງເກີດຂຶ້ນຫຼາຍຊົ່ວໂມງຫຼັງຈາກນັ້ນ. ອາຫານຈະເປັນໄປຕາມຕາຕະລາງຂອງຜູ້ນຳທ່ຽວ ບໍ່ແມ່ນຕາມຕາຕະລາງຂອງທ່ານ ແລະ ອາດເປັນອາຫານທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ. ອິນຊູລິນ ແລະ ອຸປະກອນກວດວັດແທກຕ້ອງຖືກເກັບຮັກສາໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ເຢັນ ແລະ ແຫ້ງ ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ບໍ່ມີທັງສອງຢ່າງ, ແລະ ຊ່ວງທີ່ຕ້ອງລຸຍແມ່ນ້ຳກໍເຮັດໃຫ້ການກັນນ້ຳເປັນບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງ.

ຖ້າທ່ານໃຊ້ອິນຊູລິນ, ໃຫ້ປຶກສາເລື່ອງການປັບຂະໜາດຢາ, ການກຽມຢາແກ້ນ້ຳຕານຕໍ່າທີ່ສາມາດຈັບໄດ້ໄວຂະນະຍ່າງ, ແລະ ວິທີປົກປ້ອງອຸປະກອນຂອງທ່ານ. ບອກຜູ້ນຳທ່ຽວຂອງທ່ານວ່າທ່ານເປັນເບົາຫວານ ແລະ ຄວນເຮັດແນວໃດຖ້າທ່ານເລີ່ມສັບສົນ ຫຼື ບໍ່ສະບາຍ, ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນບໍ່ເທົ່າໃດສະຖານະການທີ່ຄົນທີ່ຍ່າງຢູ່ຂ້າງທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ຂໍ້ມູນສະເພາະ.

ພະຍາດລົມບ້າໝູ

ພະຍາດລົມບ້າໝູຕ້ອງການການປຶກສາສະເພາະບຸກຄົນ, ເພາະຄວາມສ່ຽງແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າອາການຊັກຂອງທ່ານຄວບຄຸມໄດ້ດີປານໃດ ແລະ ຂຶ້ນກັບສະພາບແວດລ້ອມ. ທຣິບຖ້ຳກ່ຽວຂ້ອງກັບຊ່ວງທີ່ຢູ່ໃນນ້ຳ, ຊ່ວງທີ່ຢູ່ບ່ອນສູງພ້ອມຂັ້ນໄດ ແລະ ເຊືອກ, ແລະ ໂງ່ນຫີນທີ່ມື່ນ, ເຊິ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນບ່ອນທີ່ອາການຊັກຈະເປັນອັນຕະລາຍຫຼາຍກວ່າຢູ່ບ້ານ. ການນອນຫຼັບບໍ່ພຽງພໍໃນບ່ອນພັກແຮມແມ່ນສິ່ງກະຕຸ້ນທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການລືມກິນຢາໃນກິດຈະວັດທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ, ແລະ ທັງສອງຢ່າງມີໂອກາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ຫຼາຍໃນທຣິບຫຼາຍມື້. ພະຍາດລົມບ້າໝູທີ່ຄວບຄຸມໄດ້ດີມາດົນນານແມ່ນມີພາບທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຜູ້ທີ່ມີອາການຊັກໃນຮອບປີຜ່ານມາ, ແລະ ການຕັດສິນໃຈຄວນຢູ່ກັບທ່ານໝໍທີ່ຮູ້ປະຫວັດຂອງທ່ານ.

ຢາຕ້ານການກ້າມເລືອດ

ຖ້າທ່ານກິນຢາຕ້ານການກ້າມເລືອດ, ສິ່ງທີ່ໜ້າກັງວົນບໍ່ແມ່ນການອອກແຮງ ແຕ່ແມ່ນການຕົກລົ້ມ. ກອງຫີນໃຫຍ່, ຂັ້ນໄດ ແລະ ຫີນປຽກເຮັດໃຫ້ເກີດການກະທົບໄດ້ເຖິງແມ່ນໃນບັນດາຄົນທີ່ລະມັດລະວັງ, ແລະ ເລືອດອອກເຊິ່ງອາດເປັນພຽງຮອຍຊ້ຳສຳລັບຄົນອື່ນ ອາດກາຍເປັນເລື່ອງຮ້າຍແຮງສຳລັບທ່ານ, ໂດຍສະເພາະການບາດເຈັບທີ່ຫົວ, ແລະ ໂດຍສະເພາະໃນບ່ອນທີ່ຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍຊົ່ວໂມງກວ່າຈະຮອດໂຮງໝໍ. ນັ້ນສົມຄວນໄດ້ຮັບການປຶກສາຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າການເດີນທາງນີ້ເໝາະສົມຫຼືບໍ່, ຄວນເຮັດແນວໃດຫຼັງຈາກຖືກກະທົບຢ່າງແຮງ, ແລະ ທ່ານຕ້ອງອອກມາໃຫ້ໄວປານໃດ.

ການຖືພາ

ການສຳຫຼວດຖ້ຳຫຼາຍມື້ກ່ຽວຂ້ອງກັບການໃສ່ສາຍຮັດນິລະໄພ, ການລອຍນ້ຳ ແລະ ລຸຍນ້ຳ, ຄວາມສ່ຽງສູງຕໍ່ການຕົກລົ້ມ, ການຕັ້ງແຄ້ມຫ່າງໄກສອກຫຼີກ ແລະ ການເຄື່ອນຍ້າຍທີ່ຊັກຊ້າ, ແລະ ຜູ້ຈັດທົວສ່ວນໃຫຍ່ຈະປະຕິເສດຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມທີ່ຖືພາດ້ວຍເຫດຜົນເຫຼົ່ານັ້ນ. ຖ້າທ່ານຖືພາ ຫຼື ຄິດວ່າອາດຈະຖືພາ, ໃຫ້ປຶກສາກັບທ່ານໝໍກ່ອນຈອງ ແທນທີ່ຈະໄປພົບນະໂຍບາຍນີ້ຢູ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຍ່າງ. ຍັງມີກິດຈະກຳອື່ນໆອີກຫຼາຍຢ່າງໃນພາກພື້ນທີ່ບໍ່ມີຄວາມກັງວົນເຫຼົ່ານີ້ເລີຍ.

ນ້ຳໜັກຕົວ

ເລື່ອງນີ້ສົມຄວນໄດ້ຮັບການເວົ້າຕາມຄວາມຈິງ ແລະ ໂດຍບໍ່ມີການຕັດສິນ, ເພາະມັນມັກຈະຖືກຫຼີກລ່ຽງ ຫຼື ຈັດການໄດ້ບໍ່ດີ. ພາວະຕຸ້ຍຫຼາຍຈະສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ສາມສິ່ງໃນທາງປະຕິບັດໃນການຍ່າງປ່າ: ນ້ຳໜັກກົດຜ່ານຫົວເຂົ່າ, ສະໂພກ ແລະ ຂໍ້ຕີນໃນການຍ່າງລົງຄ້ອຍຍາວໆ; ຄວາມສາມາດໃນການລະບາຍຄວາມຮ້ອນໃນຄວາມຊຸ່ມຊື່ນສູງ, ເຊິ່ງເປັນປັດໄຈຈຳກັດສຳລັບທຸກຄົນໃນທຣິບເຫຼົ່ານີ້; ແລະ ຄວາມພໍດີຂອງອຸປະກອນ, ເນື່ອງຈາກສາຍຮັດນິລະໄພ, ເສື້ອຊູຊີບ ແລະ ລະບົບກູ້ໄພມີຂີດຈຳກັດຂະໜາດຕົວຈິງທີ່ຜູ້ຈັດທົວບໍ່ໄດ້ກຳນົດຂຶ້ນມາລອຍໆ.

ທັງໝົດນັ້ນບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຄົນທີ່ມີນ້ຳໜັກຫຼາຍຈະຍ່າງຖ້ຳບໍ່ໄດ້, ຫຼາຍຄົນກໍເຮັດໄດ້, ແລະ ການກຽມພ້ອມມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າຕົວເລກເທິງຕາຊັ່ງ. ແຕ່ມັນໝາຍຄວາມວ່າຄວາມທົນທານຕໍ່ຄວາມຮ້ອນ ແລະ ການສ້າງຄວາມແຂງແຮງຂອງຂໍ້ຕໍ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດ, ໄມ້ເທົ້າຊ່ວຍຍ່າງແມ່ນສິ່ງທີ່ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ມື້ທຳອິດ, ແລະ ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ສະຫຼາດທີ່ຈະກວດສອບຂີດຈຳກັດຂອງອຸປະກອນກັບຜູ້ຈັດທົວກ່ອນຈ່າຍເງິນມັດຈຳ.

ອາຍຸ

ຜູ້ຈັດທົວມັກຈະກຳນົດທັງເກນອາຍຸຂັ້ນຕໍ່າ ແລະ ຂັ້ນສູງ, ແລະ ບາງບ່ອນຈະພິຈາລະນາຜູ້ສະໝັກທີ່ເກີນເກນຖ້າສາມາດສະແດງຄວາມພ້ອມທາງຮ່າງກາຍໃນປະຈຸບັນ. ໃນທາງການແພດ, ຈຸດຢືນທີ່ຈິງໃຈຄືຄວາມພ້ອມຂອງຮ່າງກາຍມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າຕົວເລກ: ຄົນອາຍຸ 60 ປີທີ່ອອກກຳລັງກາຍດີ ແລະ ຍ່າງປ່າເປັນປະຈຳ ມັກຈະກຽມພ້ອມດີກວ່າຄົນອາຍຸ 30 ປີທີ່ບໍ່ເຄີຍຝຶກຊ້ອມ.

ສິ່ງທີ່ປ່ຽນແປງໄປຕາມອາຍຸແທ້ໆຄືການຟື້ນຕົວ. ຄວາມສາມາດໃນການຟື້ນຕົວຂ້າມຄືນຫຼັງຈາກມື້ທີ່ຍາວນານ, ຮ້ອນ ແລະ ຍ່າງລົງຄ້ອຍຈະຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງ, ແລະ ການສຳຫຼວດຖ້ຳຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທ່ານເຮັດແບບນັ້ນສອງ ຫຼື ສາມມື້ຕິດຕໍ່ກັນ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຈະຢູ່ບ້ານ; ແຕ່ເປັນເຫດຜົນທີ່ຈະຝຶກຊ້ອມການຍ່າງຕິດຕໍ່ກັນຫຼາຍມື້ ແທນທີ່ຈະຝຶກອອກແຮງໜັກພຽງມື້ດຽວ, ແລະ ກຽມພ້ອມຮັບມືກັບຄວາມເມື່ອຍລ້າທີ່ສະສົມໃນຕອນເຊົ້າຂອງມື້ສຸດທ້າຍ.

ເປັນຫຍັງ "ຂ້ອຍເຂົ້າຫ້ອງຢິມ, ຂ້ອຍໄປໄດ້ສະບາຍ" ຈຶ່ງເປັນການທົດສອບທີ່ຜິດ

ຄົນທີ່ພົບບັນຫາຫຍຸ້ງຍາກໃນການຍ່າງປ່າຫຼາຍມື້ມັກຈະບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ບໍ່ແຂງແຮງ. ເຂົາເຈົ້າແຂງແຮງ, ເຂົາເຈົ້າຝຶກຊ້ອມເປັນປະຈຳ, ແຕ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມພ້ອມສຳລັບສິ່ງທີ່ການເດີນທາງນີ້ຕ້ອງການແທ້ໆເລີຍ.

ຄວາມແຂງແຮງໃນຫ້ອງຢິມ ແລະ ຄວາມແຂງແຮງໃນການຍ່າງປ່າທັບຊ້ອນກັນໜ້ອຍກວ່າທີ່ຄົນທົ່ວໄປຄິດ. ການຝຶກຊ້ອມໜັກໜຶ່ງຊົ່ວໂມງໃນຫ້ອງແອ, ພ້ອມກັບການອາບນ້ຳ ແລະ ມື້ພັກຜ່ອນຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຊ່ວຍສ້າງກ້າມຊີ້ນ ແລະ ຄວາມອາດສາມາດຂອງລະບົບຫົວໃຈ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ກຽມເສັ້ນເອັນ, ຕີນ ແລະ ຂໍ້ຕໍ່ສຳລັບການຮັບແຮງກົດທີ່ບໍ່ສະໝໍ່າສະເໝີຕິດຕໍ່ກັນ 8 ຊົ່ວໂມງ. ການຍົກນ້ຳໜັກຊ່ວຍສ້າງຄວາມສາມາດໃນການສ້າງແຮງມະຫາສານ; ແຕ່ການຍ່າງປ່າຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທ່ານສ້າງແຮງປານກາງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາດົນຫຼາຍໃນຂະນະທີ່ຮ່າງກາຍຮ້ອນເກີນໄປ. ການຂີ່ລົດຖີບ ແລະ ລອຍນ້ຳແມ່ນດີເລີດສຳລັບຫົວໃຈ ແລະ ປອດ, ແຕ່ທັງສອງຢ່າງບໍ່ໄດ້ສ້າງແຮງກົດໃສ່ຫົວເຂົ່າໃນການຍ່າງລົງຄ້ອຍແບບດຽວກັບການຍ່າງລົງຄ້ອຍສອງຊົ່ວໂມງ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ຕື່ມສະພາບແວດລ້ອມເຂົ້າໄປ: ການຝຶກຊ້ອມໃນຮົ່ມທີ່ອຸນຫະພູມ 20 ອົງສາ ບໍ່ໄດ້ບອກຫຍັງຫຼາຍກ່ຽວກັບການຮັບມືທີ່ 32 ອົງສາໃນຄວາມຊຸ່ມຊື່ນເກືອບອີ່ມຕົວ, ບ່ອນທີ່ເຫື່ອບໍ່ລະເຫີຍ ແລະ ອຸນຫະພູມແກນກາງຂອງຮ່າງກາຍຈະສູງຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ບໍ່ວ່າທ່ານຈະແຂງແຮງປານໃດກໍຕາມ. ຄວາມຮ້ອນແມ່ນຕົວຕັດສິນຄວາມສະເໝີພາບໃນທຣິບເຫຼົ່ານີ້.

ຮູບແບບຄວາມລົ້ມເຫຼວຈຶ່ງຄາດເດົາໄດ້ງ່າຍ: ຄົນແຂງແຮງທີ່ສະບາຍດີໃນມື້ທີໜຶ່ງ, ເລີ່ມເຈັບລະບົມໃນມື້ທີສອງ, ແລະ ໝົດແຮງແທ້ໆໃນມື້ທີສາມ. ວິທີແກ້ໄຂກໍຄາດເດົາໄດ້ເຊັ່ນກັນ, ແລະ ມັນຢູ່ໃນພາກສ່ວນຕໍ່ໄປ.

ວິທີຝຶກຊ້ອມໃນໄລຍະ 8 ຫາ 12 ອາທິດກ່ອນການເດີນທາງ

ຫຼັກການດຽວທີ່ມີປະໂຫຍດທີ່ສຸດຄື ຄວາມກົງຈຸດດີກວ່າຄວາມໜັກໜ່ວງ. ທ່ານກຳລັງຝຶກຊ້ອມເພື່ອຍ່າງເປັນເວລາດົນ, ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ, ເທິງພື້ນດິນຂຣຸຂຣະ, ໃນຄວາມຮ້ອນ, ພ້ອມກັບແບກສິ່ງຂອງ. ສະນັ້ນ ຈົ່ງຝຶກແບບນັ້ນ, ໂດຍຄ່ອຍໆເພີ່ມຂຶ້ນຕາມລຳດັບ.

ອາທິດທີ 1 ຫາ 4: ສ້າງປະລິມານການຍ່າງ

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເວລາທີ່ຕີນສຳຜັດພື້ນ ແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມໄວ. ການຍ່າງ 2 ຫາ 3 ຄັ້ງໃນລະຫວ່າງອາທິດ ບວກກັບການຍ່າງໄກ 1 ຄັ້ງໃນທ້າຍອາທິດ ແມ່ນໂຄງສ້າງທີ່ດີຫຼາຍ. ຄ່ອຍໆຍືດເວລາການຍ່າງໄກອອກໄປ, ໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ແລ້ວສອງຊົ່ວໂມງ, ພະຍາຍາມໃຫ້ຍ່າງໄດ້ສະບາຍ 5 ຫາ 6 ຊົ່ວໂມງຕິດຕໍ່ກັນ. "ສະບາຍ" ແມ່ນຄຳສຳຄັນ: ຖ້າທ່ານໝົດສະພາບຫຼັງຈາກນັ້ນ, ສະແດງວ່າທ່ານກ້າວໜ້າໄວເກີນໄປ. ໄລຍະນີ້ຊ່ວຍການເດີນທາງຂອງທ່ານໄດ້ຫຼາຍກວ່າສິ່ງອື່ນໆ, ແລະ ເປັນສ່ວນທີ່ຄົນມັກຂ້າມເພາະຮູ້ສຶກວ່າມັນເບິ່ງບໍ່ໜ້າປະທັບໃຈ.

ອາທິດທີ 4 ຫາ 8: ການຍ່າງຕິດຕໍ່ກັນສອງມື້ (Back-to-back days)

ນີ້ແມ່ນການຝຶກຊ້ອມທີ່ມີມູນຄ່າສູງທີ່ສຸດໃນແຜນ, ແລະ ເກືອບບໍ່ມີໃຜເຮັດ. ທຸກໆສອງອາທິດ, ໃຫ້ຍ່າງໄກໃນວັນເສົາ ແລະ ອີກຄັ້ງໃນວັນອາທິດ, ໂດຍບໍ່ມີມື້ພັກຜ່ອນຂັ້ນກາງ. ມັນຈະຮູ້ສຶກຍາກຫຼາຍໃນຄັ້ງທຳອິດ, ເຊິ່ງນັ້ນຄືຈຸດປະສົງ: ມັນເປັນວິທີດຽວທີ່ຈະຮູ້ວ່າຮ່າງກາຍຂອງທ່ານຕອບສະໜອງແນວໃດຕໍ່ຄວາມເມື່ອຍລ້າທີ່ສະສົມ. ສອງ ຫຼື ສາມທ້າຍອາທິດແບບນີ້ຈະບອກທ່ານກ່ຽວກັບຄວາມພ້ອມຂອງທ່ານໄດ້ຫຼາຍກວ່າການແລ່ນຈັບເວລາ 5 ກິໂລແມັດໃດໆ.

ຕະຫຼອດໄລຍະການຝຶກ: ການຍ່າງລົງຄ້ອຍ ແລະ ຂັ້ນໄດ

ຝຶກຍ່າງລົງຄ້ອຍຢ່າງຕັ້ງໃຈ. ຖ້າທ່ານມີເນີນພູ, ໃຫ້ຍ່າງລົງແທນທີ່ຈະຍ່າງວົນກັບທາງພຽງ. ຖ້າບໍ່ມີ, ຂັ້ນໄດແມ່ນສິ່ງທົດແທນ, ແລະ ການຍ່າງລົງມີຄວາມສຳຄັນເທົ່າກັບການຍ່າງຂຶ້ນ, ເພາະການຮັບແຮງແບບຍືດອອກ (eccentric loading) ຂອງກ້າມຊີ້ນໜ້າຂາໃນການຍ່າງລົງ ແມ່ນສິ່ງທີ່ສ້າງຄວາມເຈັບລະບົມເລິກ ແລະ ເຈັບຫົວເຂົ່າເຊິ່ງມັກຈະທຳລາຍມື້ທີສອງ. ເພີ່ມການຝຶກ step-downs, split squats ແລະ ກ້າມຊີ້ນແຄ່ງຂາ ຖ້າທ່ານຕ້ອງການສ່ວນປະກອບໃນຫ້ອງຢິມທີ່ສາມາດຖ່າຍທອດໄປໃຊ້ໄດ້ແທ້.

ຕະຫຼອດໄລຍະການຝຶກ: ຝຶກຊ້ອມໃນຊຸດອຸປະກອນທີ່ທ່ານຈະໃຊ້ແທ້

ຍ່າງໃນເກີບທີ່ທ່ານຕັ້ງໃຈຈະໃສ່ ຈົນກວ່າທ່ານຈະແນ່ໃຈວ່າມັນບໍ່ກັດ. ເກີບໃໝ່ທີ່ຊື້ສຳລັບທຣິບ ແລະ ໃສ່ຄັ້ງທຳອິດໃນການເດີນທາງ ແມ່ນວິທີທີ່ແນ່ນອນທີ່ຈະໄດ້ຕຸ່ມພອງເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມື້ຕໍ່ໆມາທໍລະມານ. ແບກກະເປົາເປ້ທີ່ທ່ານຈະແບກແທ້ໆ, ໂດຍໃສ່ນ້ຳໜັກໃຫ້ໃກ້ຄຽງກັບທີ່ທ່ານຄາດໄວ້. ທົດສອບຖົງຕີນນຳ, ສິ່ງເລັກນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ຄືສິ່ງທີ່ມັກຈະສ້າງບັນຫາ.

ສອງສາມອາທິດສຸດທ້າຍ: ຄວາມຮ້ອນ

ຖ້າທ່ານເດີນທາງມາຈາກປະເທດໜາວ, ການປັບຕົວໃຫ້ເຂົ້າກັບຄວາມຮ້ອນແມ່ນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະເຮັດ. ການຍ່າງໃນຊ່ວງທີ່ອົບອຸ່ນທີ່ສຸດຂອງມື້, ການໃສ່ເສື້ອຜ້າຕື່ມອີກຊັ້ນ, ຫຼື ການຝຶກໃນບ່ອນທີ່ອຸ່ນໃນໄລຍະ 2 ຫາ 3 ອາທິດສຸດທ້າຍ ລ້ວນແຕ່ຊ່ວຍໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານປັບຕົວໃຫ້ຂັບເຫື່ອໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ການເດີນທາງມາຮອດພາກກາງຂອງຫວຽດນາມລ່ວງໜ້າສອງສາມມື້ ແລະ ຍ່າງໃນສະພາບອາກາດຮ້ອນກໍເປັນການກຽມພ້ອມທີ່ດີເຊັ່ນກັນ.

ຂໍ້ສັງເກດສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບເວລາ: ການຝຶກຊ້ອມຢ່າງສະໝໍ່າສະເໝີ 8 ອາທິດ ດີກວ່າການມາຍັກຍອກຝຶກໜັກໃນສອງອາທິດສຸດທ້າຍຫຼາຍ. ການຝຶກແບບອັດແໜ້ນຈະສ້າງການບາດເຈັບ ແລະ ເຮັດໃຫ້ທ່ານໄປຮອດຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຍ່າງພ້ອມກັບຂາທີ່ອິດເມື່ອຍ. ໃຫ້ຜ່ອນການຝຶກລົງໃນອາທິດສຸດທ້າຍ, ເຄື່ອນໄຫວຕໍ່ເນື່ອງ, ແຕ່ຢຸດການຝືນອອກແຮງໜັກ.

ການກວດສຸຂະພາບກ່ອນເດີນທາງກວມເອົາຫຍັງແດ່ແທ້ໆ

ການກວດສຸຂະພາບກ່ອນການເຂົ້າຮ່ວມກິດຈະກຳແບບນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພິທີການ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນການທົດສອບຄວາມເປັນນັກກິລາ. ມັນແມ່ນການສົນທະນາທີ່ມີໂຄງສ້າງພ້ອມກັບການກວດຮ່າງກາຍຕິດພັນກັນ.

• ປະຫວັດສຸຂະພາບ: ສິ່ງທີ່ທ່ານກຳລັງວາງແຜນ, ຈັກມື້, ລະດັບກິດຈະກຳຕົວຈິງຂອງທ່ານໃນປະຈຸບັນ, ແລະ ສິ່ງທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນກັບທ່ານທາງການແພດ, ລວມທັງສິ່ງທີ່ທ່ານອາດຄິດວ່າບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງ ເຊັ່ນ ອາການເປັນລົມ, ຫາຍໃຈຍາກ, ຫຼື ຂໍ້ຕໍ່ທີ່ເຄີຍສ້າງຄວາມລຳຄານໃຫ້ທ່ານແບບງຽບໆ.
• ຄວາມດັນເລືອດ: ວັດແທກຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແລະ ແປຜົນໃນສະພາບແວດລ້ອມຂອງສິ່ງທີ່ທ່ານກຳລັງຈະໄປເຮັດ.
• ການກວດຫົວໃຈ ແລະ ລະບົບຫາຍໃຈ: ສຽງຫົວໃຈ, ຈັງຫວະການເຕັ້ນ, ການກວດປອດ, ແລະ ການປຶກສາກ່ຽວກັບອາການຕ່າງໆເວລາອອກແຮງ. ຖ້າມີສິ່ງໃດທີ່ຕ້ອງກວດສືບຄົ້ນເພີ່ມເຕີມ, ມັນດີກວ່າຫຼາຍທີ່ຈະຮູ້ຕັ້ງແຕ່ຢູ່ບ້ານ.
• ການກວດກາພະຍາດປະຈຳຕົວ ແລະ ຢາ: ພະຍາດຫອບຫືດ, ເບົາຫວານ, ຄວາມດັນເລືອດສູງ ຫຼື ລົມບ້າໝູຂອງທ່ານຖືກຄວບຄຸມໄດ້ດີແທ້ໆບໍ່ໃນຕອນນີ້, ຢາຂອງທ່ານຈະມີປະຕິກິລິຍາແນວໃດໃນຄວາມຮ້ອນ ແລະ ໃນຕາຕະລາງເວລາທີ່ບໍ່ປົກກະຕິ, ພ້ອມທັງວິທີການເກັບຮັກສາ ແລະ ປ້ອງກັນຢາ.
• ການກວດກາເລື່ອງວັກຊີນ: ວັກຊີນພື້ນຖານຖືກສັກຄົບຖ້ວນຫຼືບໍ່, ບວກກັບວັກຊີນການເດີນທາງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຂດຊົນນະບົດຂອງພາກກາງຫວຽດນາມ. ເລື່ອງນີ້ຄວນເຮັດແຕ່ຫົວທີ ເພາະບາງຊະນິດຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດ.
• ພະຍາດວໍ້: ການສັກວັກຊີນປ້ອງກັນພະຍາດວໍ້ລ່ວງໜ້າກ່ອນການສຳຜັດແມ່ນສິ່ງທີ່ສົມຄວນປຶກສາສຳລັບຜູ້ທີ່ຈະໃຊ້ເວລາຫຼາຍມື້ໃນປ່າດົງດິບ ແລະ ຖ້ຳທີ່ຫ່າງໄກ, ບ່ອນທີ່ມີໂອກາດສຳຜັດກັບສັດ ແລະ ບ່ອນທີ່ການເຂົ້າເຖິງການປິ່ນປົວຢ່າງວ່ອງໄວແມ່ນເປັນໄປບໍ່ໄດ້. ມັນແມ່ນການປຶກສາຕາມແຜນການເດີນທາງສະເພາະຂອງທ່ານ ບໍ່ແມ່ນຄຳແນະນຳແບບກວມລວມ.
• ສິ່ງທີ່ຄວນກຽມໄປ: ຊຸດປະຖົມພະຍາບານສ່ວນຕົວທີ່ເໝາະສົມກັບສະພາບການ, ໂດຍອີງໃສ່ສຸຂະພາບຂອງທ່ານເອງ ບໍ່ແມ່ນຕາມລາຍການທົ່ວໄປ.

ເວລາທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບເລື່ອງນີ້ແມ່ນຫຼາຍອາທິດກ່ອນອອກເດີນທາງ, ເມື່ອຍັງມີເວລາພຽງພໍທີ່ຈະຈັດການກັບສິ່ງທີ່ພົບເຫັນ, ປັບຂະໜາດຢາ, ສັກວັກຊີນໃຫ້ຄົບ, ກວດສືບຄົ້ນເພີ່ມເຕີມ, ຫຼື ເລີ່ມເຮັດກາຍະພາບບຳບັດສຳລັບຫົວເຂົ່າ. ການກວດໃນຄືນກ່ອນມື້ເດີນທາງມີຄ່ານ້ອຍກວ່າຫຼາຍ, ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນບໍ່ມີຄ່າເລີຍ, ແລະ ສຳລັບຜູ້ທີ່ມາຮອດແລ້ວພ້ອມກັບອາການເຈັບເລັກນ້ອຍ ຫຼື ພາວະສຸຂະພາບທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຈັດການ, ມັນກໍຍັງສາມາດເປັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການຕັດສິນໃຈທີ່ດີ ແລະ ການຕັດສິນໃຈທີ່ຜິດພາດ.

ຄວາມເປັນຈິງໃນທາງປະຕິບັດທີ່ຄວນຮູ້ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຕັດສິນໃຈ

ທັງໝົດນີ້ບໍ່ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຈະບໍ່ໄປ. ແຕ່ເປັນເຫດຜົນທີ່ຈະຊື່ສັດກັບຕົນເອງຕັ້ງແຕ່ຂັ້ນຕອນການຈອງ.

ບໍ່ມີທ່ານໝໍຮ່ວມເດີນທາງໃນຄະນະສຳຫຼວດ. ຜູ້ນຳທ່ຽວ ແລະ ທີມງານຄວາມປອດໄພໃນທຣິບທີ່ມີຊື່ສຽງແມ່ນມີປະສົບການ ແລະ ມີອຸປະກອນປະຖົມພະຍາບານ, ແລະ ເຂົາເຈົ້າເກັ່ງໃນສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າເຮັດແທ້ໆ, ແຕ່ການປະຖົມພະຍາບານບໍ່ແມ່ນການປິ່ນປົວທາງການແພດ, ແລະ ການປະເມີນອາການທີ່ກຳກວມຕອນທ່ຽງຄືນໃນແຄ້ມຖ້ຳຈະຖືກຕັດສິນໂດຍຄົນທີ່ບໍ່ແມ່ນທ່ານໝໍ.

ການເຄື່ອນຍ້າຍຄົນເຈັບແມ່ນຊັກຊ້າ. ການນຳຄົນເຈັບ ຫຼື ຜູ້ບາດເຈັບອອກຈາກເຂດໃຈກາງອຸທິຍານແຫ່ງຊາດແມ່ນພາລະກິດໃຫຍ່: ຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍຊົ່ວໂມງໃນການຫາມຜ່ານກອງຫີນໃຫຍ່ ແລະ ແມ່ນ້ຳແບບດຽວກັບທີ່ທ່ານຍ່າງເຂົ້າມາ, ຈາກນັ້ນກໍຕໍ່ດ້ວຍການເດີນທາງທາງລົດທີ່ຍາວນານ. ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຈະເປັນເລື່ອງເລັກນ້ອຍຢູ່ບ້ານ, ເຊັ່ນ ກະດູກຫັກ, ຫອບຫືດກຳເລີບຮຸນແຮງ, ພາວະນ້ຳຕານຕໍ່າ, ເລືອດອອກຫຼາຍ, ຈະກາຍເປັນບັນຫາໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນຫຼາຍເມື່ອຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຢູ່ຫ່າງໄກ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ພາວະສຸຂະພາບທີ່ລະບຸໄວ້ຂ້າງເທິງສົມຄວນໄດ້ຮັບການປຶກສາລ່ວງໜ້າ.

ປະກັນໄພມັກຈະເປັນຈຸດອ່ອນ. ກົມມະທັນປະກັນໄພການເດີນທາງທົ່ວໄປຫຼາຍແຫ່ງຈະຍົກເວັ້ນກິດຈະກຳຜະຈົນໄພໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ແລະ ການທ່ຽວຖ້ຳ, ການໂຣຍໂຕ ແລະ ຊ່ວງປີນຜາມັກຈະເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ຖືກລະບຸຊື່ໄວ້. ການຄຸ້ມຄອງມັກຈະຕ້ອງຊື້ເພີ່ມເຕີມ, ແລະ ຕ້ອງຊື້ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະອອກເດີນທາງ. ຄວນອ່ານສິ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງແທ້ໆ, ໂດຍສະເພາະເລື່ອງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການເຄື່ອນຍ້າຍສຸກເສີນ ແລະ ການສົ່ງຕົວກັບປະເທດ, ແທນທີ່ຈະຄິດເອົາເອງ.

ເມື່ອລວມເຂົ້າກັນແລ້ວ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຈະຕອບຄຳຖາມເລື່ອງຄວາມພ້ອມທາງຮ່າງກາຍຕາມຄວາມເປັນຈິງ ຫຼາຍກວ່າການຕອບແບບໂລກສວຍ. ຄົນເກືອບທຸກຄົນທີ່ກຽມພ້ອມແມ່ນຜ່ານໄປໄດ້ດີ. ສ່ວນຄົນຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ປະສົບເລື່ອງຮ້າຍແຮງ ມັກຈະຮູ້ກ່ຽວກັບບັນຫານັ້ນມາກ່ອນແລ້ວ ແລະ ຫວັງວ່າມັນຈະບໍ່ເປັນຫຍັງ.

ການກວດສຸຂະພາບໃນຫວຽດນາມ, ລວມທັງໃນຟອງຍາ

Viet Home Doctor ແມ່ນບໍລິການແພດກວດຮອດບ່ອນພັກທີ່ໄດ້ຮັບໃບອະນຸຍາດ ເຊິ່ງດຳເນີນງານໃນ ດານັງ, ຮອຍອານ, ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ ແລະ ຟອງຍາ. ການກວດກ່ອນການເດີນທາງສາມາດເຮັດໄດ້ຮອດບ່ອນພັກຂອງທ່ານ ແທນທີ່ຈະຕ້ອງໄປນັ່ງລໍຖ້າໃນຫ້ອງກວດ: ການສອບຖາມປະຫວັດ, ວັດແທກຄວາມດັນເລືອດ, ການກວດຫົວໃຈ ແລະ ປອດ, ການກວດກາພະຍາດປະຈຳຕົວ ແລະ ຢາຂອງທ່ານ, ພ້ອມທັງຄຳຕອບທີ່ກົງໄປກົງມາວ່າມັນສົມເຫດສົມຜົນຫຼືບໍ່ກັບສິ່ງທີ່ທ່ານວາງແຜນຈະໄປເຮັດ.

ສ່ວນຂອງຟອງຍາມັກຈະມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດ. ຫຼາຍຄົນຫາກໍ່ມາຮູ້ສຶກຕົວວ່າມີຄຳຖາມເມື່ອເດີນທາງມາຮອດແລ້ວ, ເຊັ່ນ ຂໍ້ຕີນທີ່ບວມຂຶ້ນເທິງລົດເມ, ຄວາມດັນເລືອດທີ່ບໍ່ໄດ້ກວດມາສອງປີແລ້ວ, ຢາພົ່ນທີ່ໝົດໄປ, ຫຼື ຄວາມສົງໄສທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆວ່າຕົນເອງອາດຈະຮັບມືບໍ່ໄຫວ. ການໄດ້ຮັບການກວດຢູ່ເຮືອນພັກຂອງທ່ານໃນມື້ ຫຼື ຕອນແລງກ່ອນມື້ຍ່າງຖ້ຳ ແມ່ນມີປະໂຫຍດແທ້ໆ, ເພາະທາງເລືອກອື່ນຄືການຄາດເດົາ. ຢູ່ຟອງຍາ, ທີມງານທ້ອງຖິ່ນຂອງພວກເຮົາມັກຈະໄປຮອດພາຍໃນປະມານ 1 ຊົ່ວໂມງ 30 ນາທີ ຫຼັງຈາກການຈອງໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ. ຮັບຈອງຕະຫຼອດ 24 ຊົ່ວໂມງ.

ທີມແພດຂອງພວກເຮົາໃຫ້ບໍລິການກວດຮອດບ່ອນພັກທົ່ວ ດານັງ, ຮອຍອານ, ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ, ຟອງຍາ ແລະ ດົງຮອຍ.